Dzięki intensywnemu rozwojowi psychologii i psychiatrii przez ostatnie kilkadziesiąt lat opracowano wiele skutecznych terapii, jak i skuteczne metody diagnozowania chorób psychicznych. Istnieją jednakże zaburzenia, które wciąż stanową wyzwanie nawet dla najlepiej doświadczonych lekarzy psychiatrów. Jednym z nich jest Zaburzenie Afektywne Dwubiegunowe. Choroba ta jest bardzo ciężka do zdiagnozowania – choćby pierwsze objawy pojawiają się dość wcześnie – przed trzydziestym piątym rokiem życia – ich różne nasilenie, a też wielorakość odmian choroby utrudnia wczesną diagnozę, która jak i we wszystkich, nie tylko psychicznych, chorobach zapewnia skuteczniejszą terapię.

Kluczowym objawem Choroby Afektywnej Dwubiegunowej są następujące po sobie, w różnym natężeniu i czasie, epizody depresyjne i maniakalne. Te pierwsze, jak sama nazwa mówi, przypominają depresję – pacjent jest wycieńczony i otępiały, nie widzi sensu w codziennych działaniach, nie potrafi poradzić sobie z najprostszymi czynnościami. Te drugie wprowadzają jednak pacjenta w stan tzw. manii, o objawach odwrotnych do depresji (np. euforia).

Zasadniczo Choroba Afektywna Dwubiegunowa może być prawie całkowicie uleczalna – z całkowitą czyli stu procentową pewnością potrafimy doprowadzić do sytuacji, w której nie wpływa znacząco na prywatne i zawodowe życie pacjenta. żeby jednak osiągnąć tak wielki sukces potrzebna jest w tym momencie wczesne wykrycie choroby, szybka diagnoza, leczenie farmakologiczne , a dodatkowo zaangażowanie pacjenta. Terapia będzie skuteczna tylko wtedy, kiedy osoba dotknięta ChAD zdecyduje się na ciężką pracę z lekarzem prowadzącym leczenie.

Więcej treści: Zaburzenie Afektywne Dwubiegunowe.