W wieku szkolnym dziecko szybko rozwija własne umiejętności ruchowe, ale nie oznacza to, że właściwie każdy nowy wzorzec ruchu zostanie w tej samej chwili świetnie zapamiętany. W trakcie zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się wiele sytuacji, w których należy połączyć słuchanie instrukcji z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci wykorzystuje ćwiczenia wymagające w głównej mierze zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji oraz dobrego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest przemyślenie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów albo wykonywać je zbyt bardzo szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a zdarzenie do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się również w zależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego bardzo długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku uwagi. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i lepiej rozumieć zależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być więc traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Inaczej można organizować ćwiczenia dla rozpoczynających przedszkolaków, a inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie ma także liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu nie najłatwiej obserwować właściwie każdy ruch, a uczestnicy muszą samodzielnie pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednakże zauważyć drobne niedociągnięcia i na bieżąco zmodyfikować sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać swoją sekwencję ruchów. Powinno się jeszcze obserwować drugą osobę i dopasować tempo do jej działania. W sytuacji dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. Podczas edukacji potrzebne jest więc stopniowe oswajanie z zasadą sprawdzeniu ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, realizowane wolniej lub dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w późniejszym czasie można łączyć je całkowicieejsze sekwencje. Takie podejście umożliwia również wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, ale ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem na prawdę często staje się widoczna dopiero podczas ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się też funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po odpowiednim sygnale, pozycję powinno się zmienić we odpowiednim momencie, a podczas pracy z innymi osobami należy zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w dziale dzieci wykonujących różnorodne ruchy równocześnie. W sytuacji aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobów poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, zwłaszcza gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu egzemplarzy walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko samą dyscyplinę, lecz również wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz oczekiwania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Polecana strona: sztuki walki Gdańsk.